Dorastałam na Islandii, gdzie w domu rodzinnym mówiliśmy w języku polskim. Gdy spotykałam się z przyjaciółmi, często oglądaliśmy filmy i czytaliśmy teksty w języku angielskim. Do tego doszedł norweski, którego nauczyłam się podczas trzyletniego pobytu w Norwegii. Wszystko to jeszcze bardziej wzmocniło moje przekonanie o wyjątkowości i talencie do przyswajania języków.

Na całe szczęście moje ego dostało niezłą nauczkę. A stało się, to gdy rozpoczęłam naukę na Uniwersytecie Islandzkim na kierunku sinologicznym. Pomimo wszelkich starań z mojej strony, wiecznego wkuwania zasad gramatyki, a także pilnego odrabiania zadań domowych, to chiński „za Chiny” nie wchodził mi do głowy. Szczerze? Było mi wstyd, że po dwóch latach nauki i osiągania dobrych wyników akademickich (średnia 9/10), ja — „ten MISTRZ” językowy, potrafił tak naprawdę tylko się przedstawić.

Nie rozumiałam, o co chodzi. Przecież mówiłam dobrze w czterech językach! Zastanawiałam się, czemu z chińskim jest inaczej? Na to pytanie znalazłam odpowiedź, gdy wyjechałam na wymianę do Chin. Coraz częściej zaczęłam słuchać chińskich piosenek, oglądać filmy po chińsku, starałam się rozmawiać z Chińczykami na tyle ile, pozwalały mi moje umiejętności językowe. W ciągu 5 miesięcy nauczyłam się więcej niż podczas dwuletnich studiów na uniwersytecie.

To doświadczenie wzmocniło we mnie przekonanie, że jeżeli nauka języka nie jest ciekawa, a w dodatku kładzie nacisk na samą gramatykę oraz rozwiązywanie ćwiczeń to będzie ona nudna i nieefektywna. Nauka języka powinna być urozmaicona oglądaniem filmów, krótkich nagrań czy słuchaniem piosenek w danym języku.